Ik heb heel veel mensen ontmoet die ouder worden. En iedereen wordt op z’n eigen manier ouder. Soms hoor ik verhalen waarvan ik denk: “zo kan het ook!” Dit verhaal kwam via de mail in mijn bezit, het is geschreven door iemand die mijn boek las, en ik mag het geanonimiseerd delen als voorbeeld voor anderen. Niet omdat dit “de” route is, maar omdat het laat zien hoe je in het echte leven koers houdt wanneer je je tussen verschillende omgevingen beweegt, en hoe je jezelf daarbij niet kwijtraakt. In die zin is dit een rolmodelverhaal, juist omdat het nuchter blijft en je uitnodigt tot eigen koers.
Beste Larinda,
Interessant om je boek te lezen! Het lijkt voor mij een beetje mosterd na de maaltijd. Dat is niet zo. Het is een beetje slagroom bij het toetje, een extra laag die woorden geeft aan iets wat al stevig staat.
Ik ben begin zeventig en ik kijk terug op een rijk en betekenisvol leven. Ik herken veel uit je boek en ik voel me dankbaar voor het pad dat ik heb mogen lopen. Ik groeide op in een eenvoudig gezin in een dorpse omgeving en ik bouwde gaandeweg een leven op met ruimte voor liefde, werk, vriendschap en ontwikkeling. Ik deel al tientallen jaren een stabiel en warm huwelijk, en ik besef dat veel zware kanten mij ook bespaard zijn gebleven.
Wat mij vooral heeft geholpen, is dat ik al jong leerde schakelen tussen verschillende omgevingen zonder mezelf kwijt te raken. Al jong heb ik mezelf aangeleerd om in verschillende werelden te kunnen bestaan. Soms maakte ik mezelf wat kleiner om mee te bewegen, en op andere momenten nam ik juist meer ruimte wanneer dat nodig was. Een andere keer remde ik af of gaf ik wat extra gas om door te rijden en een afslag te nemen.
Ik kon moeiteloos een middag opgaan in een hobby met mensen uit de buurt en later die week aansluiten bij een overleg op hoog niveau.
Ik bewandelde verschillende onderwijsroutes, van praktisch vakmanschap tot academische verdieping wat zich uitte in een cum laude diploma op de universiteit in een vreemde taal. Daardoor kon ik ook vriendschappen onderhouden met mensen die op papier weinig met elkaar gemeen hadden, behalve dat ik hen oprecht graag mag.
Een label heb ik nooit willen hebben, ik ben niet van het stickeren. Ik houd van nuance en ik geloof dat een mens meer is dan een sticker.
Ik heb bovendien het geluk gehad dat ik een werkgever trof die mij zag, mij kansen gaf om te studeren en mij steeds opnieuw werk toevertrouwde dat me prikkelde en verder bracht.
Mijn werk bracht mij regelmatig over de landsgrenzen. Ik leerde leven en samenwerken in uiteenlopende culturen en ik verwonderde me over het telkens weer thuis kunnen voelen en komen in uiteenlopende culturen, als het je gaat om het contact met lieve mensen, die je overal ter wereld vindt. Dit leverde me een ruimer perspectief op en ik kreeg meer waardering voor wat er werkelijk toe doet.
Natuurlijk kende ik conflicten, heb er zelf ook wel eens een gecreëerd, dat geeft soms teleurstelling en verdriet, maar dat hoort bij het leven. Het zij zo, maar ik ben er niet in blijven hangen. Ik kijk nu terug met dankbaarheid. Ik heb mijn werk en mijn bestuurlijke rollen afgerond en ik heb dat voor mezelf op een positieve manier geëvalueerd.
De komende jaren wil ik blijven leren en bewegen, bijvoorbeeld met een nieuwe taal, sporten, klussen, reizen en trekken met mijn echtgenote, zolang God het wil.
Jouw boek wil ik, naast mijn geloof, gebruiken om mijn innerlijke kompas scherp te stellen.
Dank je wel.
God bless you (staat altijd onder een brief uit de Filipijnen van mijn contacten daar, mooi).
Ik voel me altijd heel dankbaar als ik recensies van mijn boek krijg. Een aantal mensen neemt de moeite om mij een uitgebreide mail te schrijven hoeveel ze aan mijn boek hebben en dat ze er in blijven markeren en het wel drie keer lezen. Dat geeft mij een grote mate van blijdschap in mijn leven. Ik vind het heel bijzonder dat ik de talenten heb gekregen om zo’n boek heb kunnen schrijven. Dat had ik vroeger nooit kunnen denken!
Daarom wil ik de schrijver van het levensverhaal heel erg bedanken voor de moeite die hij nam.
Ik deel dit verhaal als rolmodelvoorbeeld, omdat dit laat zien hoe je koers kan houden zonder jezelf te verliezen. En ook omdat het laat zien dat er een rijk leven ontstaat wanneer je waarden en je keuzes elkaar blijven vinden en versterken. Hoe rijk is het niet om zo bij het ouder worden terug te kunnen kijken!
Precies daarvoor schreef ik Had ik dit maar eerder geweten over ACT & hoogbegaafdheid: zodat je niet blijft denken over wat klopt, maar het ook kan doen, op een manier die past bij jouw situatie en jouw behoeften.
Je kan leren om niet te blijven hangen in een verklaring, maar om te kijken naar wat in jouw leven werkt. Het gaat minder om “wat ben ik?” en meer om “hoe wil ik leven, en welke keuze hoort daarbij?”
ACT helpt je om helder te krijgen wat je belangrijk vindt, en om ruimte te maken voor gedachten en gevoelens zonder dat die de regie overnemen. Daardoor kan je kleine stappen zetten die passen bij jouw waarden en jouw koers.
Omdat het je helpt om ACT praktisch toe te passen vanuit het perspectief van hoogbegaafdheid, zodat je je waarden kan vertalen naar keuzes in werk en leven. Je krijgt taal, herkenning en oefeningen die je kompas scherper zetten.
Wil je hoogbegaafdheid als verrijking zien? Investeer in coaching. Hoe?
Als je je wilt verdiepen in de zelfbeeld- en persoonlijkheidsontwikkeling van mensen met kenmerken van hoogbegaafdheid, zelf betekenis wilt geven aan je leven of als je hulpverlener bent en je cliënten meer wilt leren over hoogbegaafdheid, dan is dit boek een waardevol instrument.